Huilbaby en gevoelens van agressie/boosheid
Hoe de omgeving reageert op je verdriet en stress omdat je een huilbaby hebt, is heel belangrijk. Wanneer je het gevoel hebt, dat je je verhaal niet kwijt kan bij familie en vrienden omdat ze je het gevoel geven dat het not done is om te klagen (je hebt immers net een kind gekregen, dan moet je toch blij zijn), kan dit het probleem verergeren. Daarentegen scheelt het enorm wanneer je mensen om je heen hebt staan (al zijn het er maar een paar), die begrip tonen voor wat je doormaakt. Er gaan namelijk veel emoties door je heen door het huilen van je baby: pijn, verdriet, stress, boosheid. Zelfs agressie naar je kind toe. Dat laatste kan een taboe zijn en onbespreekbaar, maar toch is het een logisch gevoel. Wanneer iemand om je heen begrijpt wat je doormaakt en je gevoel erkent (ik kan me voorstellen dat je hem/haar soms wel een klap zou willen geven) dan voel je je al een stukje beter. Het is jammer, wanneer het een taboe is dat je af en toe agressie naar je kind voelt. Dit zou geen taboe moeten zijn, en bespreekbaar moeten zijn. Want dat je je zo voelt, wil niet zeggen dat je je ook daadwerkelijk boos of agressief naar het kind toe zult uiten. Ieder weldenkend mens zou dat normaal gesproken wel begrijpen, en er begrip voor hebben dat ondanks dat je je baby geen kwaad zal doen, jij je wel af en toe zo voelt vanuit het gevoel van onmacht. De agressieve neigingen zijn een (logisch) gevolg van gevoelens van onmacht en verdriet. Een huilbaby hebben is heel zwaar. Ouders staan eerder open voor een andere aanpak wanneer er begrip voor hun gevoelens is.
