Lieve kinderen, lieve toekomst,
Donderdag 15 maart 2012 is een dag die ik niet gauw meer zal vergeten.
Op deze dag is de beslissing gevallen. Op deze dag heeft de Tweede Kamer de wet Passend Onderwijs akkoord bevonden, inclusief de bezuinigingen van 300 miljoen euro.
Bezuinigingen op de personen die zich nog niet kunnen verdedigen. Bezuinigingen op de kleinsten en zwaksten van onze samenleving.
Bezuinigingen op personen die onvoorwaardelijk moeten kunnen vertrouwen op ons; de grote mensen.
Maar juist de grote mensen hebben beslist dat jullie het met veel minder moeten gaan doen. Jullie moeten hoge scores halen, jullie moeten presteren en jullie moeten je gedragen zoals zij dat graag willen. Jullie mogen niet meer bijzonder zijn, jullie mogen niet meer uniek zijn, want vanaf deze dag geldt dat jouw unieke persoonlijkheid hen teveel geld kost.
Ik schaam me dat ik bij de grote mensen hoor. Immers voor jullie zijn alle grote mensen gelijk. Jullie zien geen verschil tussen goed en fout, voor jullie bestaat geen zwart of wit. Jullie gaan altijd uit van het goede van de grote mensen. Maar deze grote mensen zien jullie verschillen wel, deze grote mensen kijken wel heel zwart/ wit en deze grote mensen hebben beslist dat de vele verschillen niet meer mogen.
Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik niet bij deze grote mensen hoor.
Ik vind het heel erg, maar er zijn zelfs grote mensen die ons, de papa`s en de mama`s, maar ook de meesters en de juffen, de schuld geven van jullie unieke kanten. Zij zeggen dat het aan ons ligt dat jullie anders zijn dan de andere kinderen. Dat jullie niet zijn zoals de andere kinderen.
Wij worden gestraft omdat wij jullie uniek-zijn zien en ervan houden.
Deze grote mensen mogen belangrijke beslissingen over jullie toekomst nemen en hebben dat op deze dag ook gedaan. Zij hebben beslist dat nu geld besparen belangrijker is dan investeren in jullie, in de toekomst. Maar deze grote mensen gaan spijt krijgen van hun besluit. Want ik ga heel hard voor jullie knokken. En met mij gaan vele andere lieve grote mensen dit ook voor jullie doen.
Ik blijf jullie unieke kanten zien, accepteren, ervan houden en zet speciaal voor jullie nog een stapje harder. Een stapje harder om jullie te laten zijn wie je bent. Mooi, uniek en bijzonder. Een kind. Een stapje harder om je te laten blijven wie je bent. Mooi, uniek en bijzonder. Een kind.
Deze dag blijft in mijn herinnering als een dag met een randje. Een randje zwart omdat het onvoorwaardelijke vertrouwen van jullie is beschadigd en ik daar niets tegen heb kunnen doen, maar ook een dikke rand van groen en paars. De frisse kleur van een nieuw begin en de warme kleur van hoop.
Een nieuw begin voor jullie in een nieuwe vorm van onderwijs. En hoop. Hoop op een mooie toekomst voor jullie allemaal. Want die hoop gaat niet verloren, die blijft. En die toekomst voor jullie blijft mooi.
Ìk ga daaraan bijdragen. Ik zet nog gewoon nog een stapje harder. Een stapje vol van liefde en vertrouwen juist omdat ik vind dat jullie mogen zijn wie je bent.
Mooi, uniek en bijzonder. Een kind.
